Zakonnice odchodzą po cichu

powrót

Teatr im. Jana Kochanowskiego w Opolu „ZAKONNICE ODCHODZĄ PO CICHU”

Spektakl oparty na motywach książki Marty Abramowicz
 

Scenariusz: Martyna Lechman

Reżyseria: Daria Kopiec

Muzyka na żywo: Natalia Czekała

Choreografia: Aneta Jankowska

Kostiumy: Patrycja Fitzet

Obsada: Cecylia Caban, Natalia Czekała (gościnnie), Karolina Kuklińska, Joanna Sokołowska (gościnnie), Małgorzata Mikołajczak (gościnnie)

 

Historie bohaterek reportażu „Zakonnice odchodzą po cichu” Marty Abramowicz stanowią punkt wyjścia spektaklu. Stają się pomostem między obserwacją kreacji aktorskiej a osobistym stosunkiem aktorek do interpretowanych przez nie postaci. Nadrzędnym tematem spektaklu jest powołanie, rozumiane zarówno w kontekście sacrum jak i profanum, poprzez służbę Bogu, aż po misję i etos aktora.

Spektakl zdobył wiele nagród, w tym Główną Nagrodę Jury oraz Nagrodę Publiczności podczas 9. Koszalińskich Konfrontacji Młodych „m-teatr”; Nagroda Główna – Laur Konrada, Nagroda Publiczności oraz Nagroda Dziennikarzy podczas XIX Ogólnopolskiego Festiwalu Sztuki Reżyserskiej „Interpretacje” w Katowicach.

Spektakl nie jest rodzajem adaptacji książki, lecz rozszerza myślenie o niej na płaszczyźnie powołania aktorskiego, a także ogólnego pojmowania płci i kobiet w dzisiejszych czasach. Sam tekst Abramowicz odczytywać można nie tylko jako opowieść o zakonnicach, ale o kobietach w ogóle. Pierwsza część scenicznej realizacji jest efektem improwizacji na temat powołania aktorskiego, roli Boga, wiary i duchowości w życiu aktorek. Przedstawienie "Zakonnice odchodzą po cichu" staje się opowieścią o nas kobietach - ateistkach, feministkach, katoliczkach. […] To teatr wyczarowany i skupiony na słowie, zbudowany wokół oratoryjnej formy.

Magda Mielke, „Między nami kobietami”, www.teatrdlawas.pl, 21.112017

Przedstawienie, ascetyczne w formie, nie ma ani jednej pustej emocjonalnie chwili. I ani razu nie studzi napięcia, odsłaniając rozkołysaną skalę odczuć bohaterek. To po prostu kwintesencja teatru, opartego na przepływie energii z obydwu stron rampy. […] Reżyserka i autorka scenariusza […] pokazują, uniwersalny w wydźwięku, portret kobiet w opresji, gdy pojmują one, że to, co uważały za powołanie, jest iluzją; że nie mają siły podporządkowywać się ścisłym, często niepojętym regułom; że nie chcą rezygnować z własnej seksualności i rodziny. Jednocześnie każda z nich, opuszczając klasztor, przeżywa dramat, a ich decyzje poprzedzają miesiące zmagań, lęk przed odrzuceniem, niepewność. Wszystko to w spektaklu Darii Kopiec wybrzmiewa mocno, ale nie nachalnie.

Henryka Wach-Malicka,  „Daria Kopiec zdobyła Laur Konrada. I nie tylko!”, „Polska Dziennik Zachodni” nr 269, 19.11.2018

Ten ważny głos w dyskusji, jakim jest przedstawienie Teatru im. Kochanowskiego w Opolu, udowadnia, że kobiety także chcą mieć coś do powiedzenia w środowisku wierzących katolików. Już nie boją się mówić, choć jak dotychczas z zakonu odchodzą po cichu. Dzięki takim przedstawieniom ta cisza nie będzie trwała długo.

Wojciech Giczkowski „Człowiek lub posłuszeństwo”, www.teatrdlawas.pl, 24.05.2018


czas trwania: 1:15h
cena biletu: 60 zł

powrót
© Copyright 2015 by Teatr Jaracza | All right reserved
Teatr im. Stefana Jaracza w Olsztynie, ul. 1 Maja 4, 10-118 Olsztyn, tel. 89 527 58 59
Projekt i wykonanie: Artneo.pl